— Zeynep’in Hikayesi
Kanada’ya gelmeden önce herkes bana aynı şeyi söyledi:
“Soğukta zorlanırsın.”
Ama kimse bana en büyük zorluğun soğuk olmayacağını söylemedi.
En büyük zorluk: yalnızlık.
İlk başta fark etmiyorsun. Yeni bir ülke, yeni şehir… heyecan var. Ama birkaç hafta sonra gerçek başlıyor.
Kimse seni aramıyor.
Kimse “nasılsın?” diye sormuyor.
Türkiye’de bu çok doğal şeylerdi. Burada ise insanlar mesafeli. Saygılı ama mesafeli.
Bir gün kafede oturuyordum. Herkes sessizdi. Herkes kendi dünyasındaydı. O an kendimi gerçekten yalnız hissettim.
Aylarca bu durumla mücadele ettim. Evden çıkmak istemediğim günler oldu.
Sonra bir gün karar verdim:
“Bunu değiştirmem gerekiyor.”
Küçük adımlar attım.
Spor salonuna yazıldım.
Meetup etkinliklerine katıldım.
İnsanlara ben selam vermeye başladım.
Başta garip hissettirdi ama sonra işe yaradı.
Yavaş yavaş insanlarla tanıştım.
Bir kahve, sonra bir yürüyüş, sonra arkadaşlık…
Bugün hala eski hayatımı özlüyorum.
Ama artık burada da bir hayatım var.
Şunu öğrendim:
Kanada sana yalnızlık vermez.
Ama mesafe verir.
O mesafeyi kapatmak senin elinde.