— Emre’nin Hikayesi
Kanada’ya geldiğimde planım yoktu.
Hatta dürüst olayım, biraz da şansımı denemeye gelmiştim. Herkesin anlattığı gibi “daha iyi bir hayat” vardı kafamda. Ama nasıl olacağı konusunda çok fazla düşünmemiştim.
İlk haftalar her şey karmaşıktı. Sistem farklı, insanlar farklı, beklentiler farklıydı. CV hazırladım, başvurular yaptım ama hiçbir şey değişmedi.
Sonra bir gün farklı bir şey denemeye karar verdim.
Bilgisayar başında beklemek yerine dışarı çıktım.
CV’mi bastırdım ve kapı kapı dolaşmaya başladım. Çoğu yer “online başvur” dedi. Ama bazı yerler beni içeri aldı. Konuştu, sordu.
Bir gün küçük bir firmaya girdim. Müdür benimle 10 dakika konuştu. CV’me baktı ve şu cümleyi söyledi:
“Deneyimin az ama öğrenmek istiyor gibisin.”
O gün işe alındım.
İlk gün çok zor geçti. Sistemleri anlamadım. Hata yaptım. Bazen kendimi aptal gibi hissettim. Ama yılmadım.
Her gün not aldım.
Her gün daha fazla soru sordum.
Her gün biraz daha geliştiğimi gördüm.
3 ay sonra bana full-time teklif ettiler.
O an şunu anladım:
Bu iş bana verilmedi…
Ben kendim aldım.
Bugün geriye baktığımda şunu söylüyorum:
Kanada’da fırsat var, doğru.
Ama o fırsat sana gelmiyor.
Sen gidip alıyorsun.